“Η θρησκεία”, γράφει ο Μπαχάολλα, είναι “το κύριο μέσο για την εγκαθίδρυση της τάξης στον κόσμο και της ηρεμίας ανάμεσα στους λαούς του “1.
“Δεν είναι ο σκοπός κάθε Αποκάλυψης”, αναρωτιέται, “να επιφέρει μια μεταμόρφωση στο σύνολο του χαρακτήρα της ανθρωπότητας, μια μεταμόρφωση που θα εκδηλωθεί, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, που θα επηρεάσει τόσο την εσωτερική ζωή όσο και τις εξωτερικές συνθήκες; “2
Μετά τον ερχομό της Αποκάλυψης του Θεού, συντελείται εξαιρετική πρόοδος στον κόσμο. Φτάνοντας στις ρίζες των ανθρώπινων κινήτρων, οι διδασκαλίες Του αφυπνίζουν σε ολόκληρους πληθυσμούς ικανότητες να συμβάλουν στην πρόοδο του πολιτισμού σ’ ένα βαθμό που δεν ήταν εφικτό ποτέ πριν. Εμπνέουν επίσης εκπληκτικά επιτεύγματα σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης προσπάθειας και προκαλούν στους πιστούς εξαιρετικές ιδιότητες ηρωισμού, αυτοθυσίας και αυτοπειθαρχίας. Δημιουργούνται παγκόσμιοι κώδικες δικαίου και θεσμικά συστήματα που συνδέουν τους ανθρώπους μεταξύ τους σε όλο και μεγαλύτερες και πιο πολύπλοκες κοινωνίες.
Ως εκ τούτου, η θρησκεία, ως η κινητήρια δύναμη της διαδικασίας πολιτισμού και ο πρωταρχικός παράγοντας της ανθρώπινης ανάπτυξης, έχει τη δύναμη να καλλιεργεί τον ηθικό χαρακτήρα και να επηρεάζει βαθιά τις κοινωνικές σχέσεις.
Οι διδασκαλίες που αποκαλύπτουν οι διαδοχικές Φανερώσεις του Θεού στην ανθρωπότητα “είναι προικισμένες με τέτοια δύναμη που μπορούν να εμφυσήσουν νέα ζωή σε κάθε ανθρώπινη μορφή”3. Μόλις γίνουν αποδεκτές, οι διδασκαλίες αυτές μπορούν να ανατρέψουν παλιά πρότυπα σκέψης και να συμβάλουν σε νέες αντιλήψεις σε βαθύτερα επίπεδα πίστης. Αλλά η πίστη πρέπει να συνοδεύεται από μια ειλικρινή προσπάθεια “να μεταφράσουμε αυτό που είναι γραμμένο σε πραγματικότητα και δράση “4.
Με την πλήρη υιοθέτηση και εφαρμογή στην πράξη των θείων διδασκαλιών, ο αληθινός πιστός οδηγείται “σε ειλικρίνεια της πρόθεσης, σε υψηλό σκοπό, σε καθαρότητα και άσπιλη τιμή, σε υπέρμετρη καλοσύνη και συμπόνια, σε τήρηση των συμφωνιών τους όταν έχουν συνάψει συμβόλαια, σε ενδιαφέρον για τα δικαιώματα των άλλων, σε ελευθερία του νου, σε δικαιοσύνη σε κάθε πτυχή της ζωής, σε ανθρωπιά και φιλανθρωπία, σε ανδρεία και σε ακούραστες προσπάθειες στην υπηρεσία της ανθρωπότητας”5.
Η θρησκεία παρέχει επίσης τη διδασκαλία και την ενοποιητική δύναμη με την οποία ολόκληρες κοινωνίες μπορούν να επιτύχουν τάξη και σταθερότητα. Και είναι ο Λόγος του Θεού που, μόνος του, “μπορεί να διεκδικήσει τη διάκριση ότι είναι προικισμένος με την ικανότητα που απαιτείται για μια τόσο μεγάλη και εκτεταμένη μεταμόρφωση”.6
Καμία διαρκής μεταμόρφωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς ενότητα και συμφωνία “και το τέλειο μέσο για τη γέννηση της συντροφικότητας και της ένωσης είναι η αληθινή θρησκεία”.7 Πρέπει “να ενώσει όλες τις καρδιές και να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης τους πολέμους και τις διαμάχες, να γεννήσει πνευματικότητα και να φέρει ζωή και φως σε κάθε καρδιά”.8
Η αναγκαιότητα της θρησκείας για την κοινωνική τάξη έχει επανειλημμένα αποδειχθεί από την άμεση επίδρασή της στους νόμους και την ηθική. Όταν το λυχνάρι της θρησκείας επισκιάζεται, το αποτέλεσμα είναι χάος και σύγχυση και “τα φώτα της δικαιοσύνης και της αμεροληψίας, της ηρεμίας και της ειρήνης παύουν να λάμπουν “.9
Οι διαχωρισμοί και οι συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων, που πραγματοποιούνται στο όνομα της θρησκείας, είναι αντίθετες με την αληθινή φύση και τον πραγματικό σκοπό της. “Αν η θρησκεία γίνει αιτία αντιπάθειας, μίσους και διαίρεσης, θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχει, και το να αποσυρθεί κανείς από μια τέτοια θρησκεία θα ήταν μια πραγματικά θρησκευτική πράξη “10, αναφέρει ο ‘Αμπντόλ-Μπαχά. “Κάθε θρησκεία που δεν είναι αιτία αγάπης και ενότητας δεν είναι θρησκεία “.11
