Η ανάδυση του υλικού και πνευματικά ευημερούντος παγκόσμιου πολιτισμού που σχετίζεται με την ηλικία ωριμότητας της ανθρωπότητας απαιτεί να προχωρήσουν αρμονικά μαζί οι πρακτικές και οι πνευματικές πτυχές της ζωής. Ο Αμπντολ-Μπαχά δηλώνει ότι ενώ “ο υλικός πολιτισμός είναι ένα από τα μέσα για την πρόοδο του κόσμου της ανθρωπότητας”, μέχρις ότου “συνδυαστεί με τον Θείο πολιτισμό, το επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι η ευτυχία της ανθρωπότητας, δεν θα επιτευχθεί ”
Ο υλικός πολιτισμός μοιάζει με το γυαλί της λάμπας. Ο θείος πολιτισμός είναι η ίδια η λάμπα και το ποτήρι χωρίς το φως είναι σκοτεινό. Ο υλικός πολιτισμός είναι σαν το σώμα. Όσο απείρως χαριτωμένος, κομψός και όμορφος κι αν είναι, είναι νεκρός. Ο θείος πολιτισμός είναι σαν το πνεύμα και το σώμα παίρνει τη ζωή του από το πνεύμα, διαφορετικά γίνεται πτώμα. Έγινε έτσι φανερό ότι ο κόσμος της ανθρωπότητας έχει ανάγκη από τις πνοές του Αγίου Πνεύματος. Χωρίς το πνεύμα ο κόσμος της ανθρωπότητας είναι άψυχος, και χωρίς αυτό το φως ο κόσμος της ανθρωπότητας βρίσκεται στο απόλυτο σκοτάδι.
Για να προχωρήσουν αρμονικά η υλική και η πνευματική διάσταση του πολιτισμού, η ίδια η έννοια της ευημερίας πρέπει να επανεξεταστεί. Τα υλικά μέσα είναι σαφώς ζωτικής σημασίας για την πρόοδο του πολιτισμού και η επίτευξη της ευημερίας συνεπάγεται ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε αυτά τα μέσα. Η ευημερία, ωστόσο, δεν μπορεί να νοηθεί ως η απλή συσσώρευση προσωπικού πλούτου.Μια τέτοια ατομικιστική αντίληψη -στερημένη καθώς είναι από τις αξίες του πνευματικού πολιτισμού- δίνει αναπόφευκτα υπερβολικό βάρος στην ικανοποίηση των επιθυμιών και τείνει να καλλιεργήσει την αγάπη για την πολυτέλεια.Για να συμβάλουν στην πρόοδο του υλικού και του πνευματικού πολιτισμού, τα υλικά μέσα πρέπει να χρησιμοποιούνται για πολύ υψηλότερους σκοπούς: για την προώθηση της ενότητας, την ανύψωση και την οικοδόμηση της ζωής της κοινωνίας και τη διευκόλυνση της πρόσβασης στη γνώση για όλους τους ανθρώπους, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς.
Χρειάζεται επίσης να προσέχουμε σχετικά με την κατανόηση της έννοιας της πνευματικότητας. Είναι πολύ εύκολο να δούμε την έννοια αυτή με επιφανειακό τρόπο – να την κατανοήσουμε ως κάτι περισσότερο από ένα εργαλείο για τη μεγιστοποίηση της ικανοποίησης ή ως μια επένδυση δραστηριοτήτων ή τελετουργιών που έχουν σχεδιαστεί για να καταπραΰνουν τα νεύρα και τις ανησυχίες που προκαλεί μια υλιστική ζωή. Η αληθινή πνευματικότητα φτάνει μέχρι τις ρίζες της ανθρώπινης ύπαρξης: διαπερνά τη δράση και διοχετεύει τις ατομικές και συλλογικές προσπάθειες για τη βελτίωση της κοινωνίας, καλλιεργεί τη δίψα για γνώση, ανυψώνει την εργασία σε σταθμό λατρείας, προάγει την ενσυναίσθηση, προβλέπει τον έλεγχο των εγωιστικών παρορμήσεων, τονίζει την ενότητα και τη διασύνδεση, καλλιεργεί τη γενναιοδωρία και την ταπεινότητα και καλλιεργεί την εκτίμηση της ποικιλομορφίας και την έλξη για την ομορφιά.
[Η] πνευματικότητα”, δηλώνει ο Αμπντολ-Μπαχά, “είναι το μεγαλύτερο από τα δώρα του Θεού… Είθε εσείς, όλοι και όλες, να αυξάνεστε καθημερινά στην πνευματικότητα, είθε να ενδυναμώνεστε σε κάθε καλοσύνη, είθε να βοηθιέστε όλο και περισσότερο από τη Θεία παρηγοριά, να γίνεστε ελεύθεροι από το Άγιο Πνεύμα του Θεού και είθε η δύναμη της Ουράνιας Βασιλείας να ζει και να εργάζεται ανάμεσά σας
